Hoera, ik mag naar school!
Na een jaar intensief voorbereiden besluiten Danielle en ik dat we in september 2003 de deuren van ons onderwijsinitiatief op een kier zetten: 4 jongens staan te trappelen om naar de Werfklas te komen.
Maar: het Werfhuis is nog niet gebouwd, er is zelfs nog geen zekerheid over of dat überhaupt gaat lukken, Annemarijke woont nog in Gouda en komt niet voor januari naar Culemborg….. Waar een wil is, is echter een weg… met vereende krachten is er een houten schottenkeet gebouwd, hebben we overal meubels vandaan gesleept en besluiten we het is nu of nooit. De eerste ontmoetingsdag is voor de zomer, zittend op strobalen, in een verder lege ruimte. Wat een vertrouwen moeten al deze ouders hebben gehad. Als je nu de foto bekijkt die we toen maakten zie je baby’s en peuters die uiteindelijk allemaal op de Werfklas zijn gekomen.
In september start Danielle dan met 4 jongens verdeeld over 3 verschillende ‘klassen”. Een tweedeklasser, twee derdeklassers en een zevendeklasser. Gewoon beginnen met huizenbouwperiode en verder zien we wel. Want ondertussen gaat de voorbereiding voor de bouw van het Werfhuis verder.
In januari 2004 besluiten we officieel te openen. We leggen een grondsteen onder de drempel van de barak. Er komen nieuwe kinderen op school, waaronder 2 kleuters.
Karlijn neemt een konijn mee (dat drachtig blijkt te zijn), Tobias de bok krijgt een plek om te wonen, we schaffen kippen aan en Pancho, de hond van Danielle, is elke dag op school. Op enig moment komt er ook een prachtige haan aanlopen. Dieren en kinderen is altijd een mooie combinatie, dat hebben we nooit meer losgelaten.
In dat eerste jaar maken we een start met een aantal mooie tradities.
We werken vanaf de eerste week elke donderdag op Caetshage, daar vieren we ook het eerste Sint Jansfeest. Op 25 juni wordt de grondsteen voor het Werfhuis gelegd. We gaan op kamp met de oudste kinderen. We sluiten ons eerste schooljaar af met 18 kinderen. Wat een feest! Met Michael gaan we smeden bij Erik in Driebergen, iets dat we vele jaren volhouden. We organiseren een Herfstmarkt op Caetshage, ook dat doen we nog vele jaren daarna. En we spelen het eerste kerstspel met leerkrachten en ouders.
Ondertussen wordt het Werfhuis gebouwd, onze definitieve locatie (denken we). De kinderen van het eerste uur zien hun school langzaam ‘groeien’. Ze helpen er zelf aan mee waar het kan.En als de verhuizing eenmaal een feit is dan komen ze met skelters met aanhangers en verhuizen we met elkaar de spullen van de barak naar het Werfhuis. Het nieuwe schooljaar start met een klusweek, ouders komen helpen stuken, schilderen en tegelen. Inmiddels zijn er 18 onderbouwleerlingen en is er een heus kleuterklasje met een kleuterjuf!
Tjaa, en dan groeien we langzaam maar gestaag. We proberen om het proces goed te beheren. We verkopen heel vaak Nee, de ruimte is te klein, we hebben geen extra leerkracht. En soms kunnen we dan toch nog een ruimte betrekken, wil er iemand graag bij ons komen werken. En dan ontstaat de vraag of we een bovenbouw willen starten…. De klusweek werd een traditie, culminerend in een klusjaar. Want het Werfhuis bleek niet de definitieve locatie, en de 12 kinderen die Danielle en Annemarijke ooit voor ogen hadden werden er 120. Maar smeden doen we nog steeds, het kerstspel is er ook in gebleven, kippen, konijnen en honden vind je nog rondom de school. We hebben 4x een grondsteen gelegd, in alle seizoenen een keer, zou de huidige plek de definitieve locatie zijn? Misschien is het motto in de loop der tijden veranderd van : “waar een wil is, is een weg” naar: “alles wat je aandacht geeft groeit….”
Annemarijke ten Thije
